فردا بیست و دو سال را هم تمام خواهم کرد

فردا بیست و دو سال است که مدام نفس کشیده و در خونِ زندگی می تپم

فردا من دیگر آدمِ امروزنیستم: یک سال پیرتر شده ام و بیش تر اکسیژن سوزانده ام…آن هم در این آلوده-هوای تهران

دیشب نخوابیدم؛ دلم می خواست این قدر نخوابم تا زمان متوقف بشه؛ تا توقفش رو ببینم؛ ولی نه اون متوقف شد و نه من تا آخر بیدار موندم… خوابیدم و خواب دیدم، خوابِ بدی بود

موقع بیداری خیسِ عرق بودم و حسِ بدی داشتم

تو خوابِ متوجه یه بیماریِ غیر قابل درمان تو بسیاری از بچه ها شده بودم… بچه هایی که عاشقشون بودم و داشتم مرگِ تدریجیشون رو نگاه می کردم؛ خوابِ بدی بود… احتمالا به موضوعِ پروپوزالم مربوطه

خوشحالم که الان بیدارم و زمان در جریانه

جدیدا تو همه ی عقایدم که پیش تر فکر می کردم درستند، یه ترکِ پیش رونده پدید اومده که مدام داره عمیق تر میشه؛ نمی دونم دیگه چی درسته و چی غلط… حتا نمی دونم دارم چی کار می کنم: بلاتکلیفم

این پست رو در حالی دارم می نویسم که روزهای آخرِ سفر رو تو کلاردشتِ همیشگی می گذرونم؛ روی راکینگ چِیرِ گوشه ی هال با لپ تاپم تاب میخورم و به صدای Kris Allen گوش می دم که از گوشه ی دیگه ی خونه میاد.

هر موقع به این جای مسافرت می رسم ناخودآگاه موضوعی ذهنم رو قلقلک می ده: مرگ

تا کم تر از دو روزِ دیگه این سفر میمیره و من بر میگردم از دشت و تپه ای که بسیاری از نوروزها و تابستان های داغ رو در اون ها سپری کردم؛ مرگی به امیدِ زندگی دوباره؛ به امیدِ دیداری دوباره از دشت هایِ نوجوانی…

مرگی به امیدِ تولدی دیگر

وقتی کار به این جا میرسه من با کلی علامت سوال مواجه می شم و خودم رو در این مواجه تنها نمی بینم؛ خودم رو با نیاکانم می بینم. با همه ی اون هایی می بینم که دیگه نمی تونم ببینمشون.

الان آهنگِ اون گوشه ی خونه ترانه ی Inner Silence رو داره پخش می کنه از Anathema و چه عجیب هماهنگه با صدای ذهنم. حسی دارم که می خوام تا مدت ها طول بکشه و تموم نشه.

از مرگ می گفتنم

 تو یه کتاب خوندم: آدم وقتی که زِندس، مرگ نیست؛ وقتی هم که مرگ هست، آدم زنده نیست؛ یعنی ((چی)) نیست؛ یعنی نیروی حیات نیست؛ همون چیزی که موقعِ مردن دیگر در ما نیست و بدن می شود جسد… حضور می شود یاد… کالبدی بی جان در عمق یا خاکستری در باد، در یاد، در دوران، در نیستی…

و فقط یک چیز هست که منو به شدت آزار میده: آخرش که چی؟!

زندگی با مرگ تعریف می شود، قبول! اما که چی؟! اصلا گیرم که خیلی هم با شرافت یا خیلی هم بی شرافت زندگی کنیم، بعدش چی؟

بیایم که بریم؟!

ما بدبختیم. چون به مرگ و نیستیمون آگاهیم و از پس از مرگمون ناآگاهیم… و چه دردی داره که به این تراژدی فکر کنی؛ چون ما همه داریم کاری می کنیم که از به یادآوریِ مرگ، رها شیم. تا فراموش کنیم عاقبتِ دردناکی رو که از بعدش فقط تو کتاب داستان های خاک خورده ازش حرف زده شده؛ اون هم با داستان هایی کودکانه و گاه زشت.

بله، مسئله همین بودن است!

مسئله راهِ حلیست برای این بودن…

و باز هم سفر؛

هر کدام به یکی از چهارسوی جهان

و باز هم آرزو؛

هر کس برای دیگری

ایستاده ام در کنارت، در تک تکِ لحظه های تنهایی ات؛

نشسته ام پهلویت، در همه ی اوقاتِ بی کاری ات، در تمامیِ اون موقع هایی که  بی حوصله هستی؛

مهم نیست کجا باشی یا چی کار کنی

همیشه در کنارت هستم؛ مثل دوستی در دوران تحصیل یا برادری؛ شاید هم خواهری

همیشه در کنارت خواهم بود؛ مثل ماده پلنگی که کودکش را می پاید؛ یا عقابی که با هزاران آرزو به لانه باز می گردد

luvUSB

!P.S. I need another love bite on my neck

6pm – on the street

Driving from northeast to northwest of Tehran; exactly in the rush hour…

It’s 6:30 and I’m in front of a red light with a counter, showing me a couple of minutes are left.

120

Thinking about the daily chores, routine life & common problems

110

A poor girl selling matches comes to my car, tapping the window & begging; trying not to look at her, hardly trying not to look at those benevolent eyes.

105

She went away, finally

100

Looking around; attempting to forget about those eyes and the car’s monitor showing how cold outside is: just 3 Celsius

Seems that the cold weather is affecting the time & freezing the red light counter! Still 100

A police officer in white has been standing over the crossroad till I’ve stopped the car. donno why, the harder I try to be kind to him, the less I became successful.

Shit! Have to wait for 80 more seconds…

Another poor child is passing the cars; fortunately he didn’t tap my windshield!

I feel like hell!

75

Unconsciously, following him form the mirror, he is begging like the girl, cannot distinguish what he is trying to sell.

70 & I feel guilty this time!

Evaluating whether I have a say in child labor or not?!

60 & I’m gonna be crazy!

Wanna scape from the car, No! No! it’s not sufficient;

The picture of those poor children has been stocked in my mind!

Wish I could turn off my mind…

Lots of questions are being asked in my fucked mind & I’m trying to disregard them.

Attempting to ignore the temperature, the right of those poor children, the reasons, and those benevolent eyes…

Wish I could pretend that everything is alright;

Oh, the car behind me is making a noise with its horn… gotto go!

حسِ عجیبیست خوشحالیِ اشک آلودِ این روزهای من

مثلِ نگرانی برای چهارباغی ایرانی در وسط کویر می مونه؛

مثل خوشحال بودن برای داشتن چیزی و تن دادن به همه ی متعلقات اشک آلودِ اون می مونه؛

.

آدمی، گاه تا اون جا آزادی داره که خودش رو پای بند کنه؛

گاهی می شه تا جایی پیش رفت که خودت هم بشی جزیی از نادانستنی ها؛ نادانستنی هایی که دانسته پذیرفتیشون و حاضری براشون زندگیت رو هم بدی؛

آدمی، گاه تا اون جا آزادی داره که خودش رو تبدیل کنه؛ خودش رو رویایی کنه؛ خودش رو زندگی کنه…

از اون وقتاس که باید باشی

باید باشی تا با هم قدم بزنیم؛

با هم قدم بزنیم و دستت رو بگیرم

با من حرف بزنی و از آینده بگی

با من حرف بزنی و بخندی

بخندی؛

از اون لحظه های نابیه که فقط می تونم با تو تقسیمش کنم؛

از جنسِ هموش شب های بی خوابی

از جنسِ همون شب هایی که نمی خوام به صبح برسن

از همون زمان هایی که بهت می گم می خوام زمان متوقف بشه؛

باید این جا باشی؛

نمی دونم از کجا شروع کنم؛

نمی دونم به کجا پایانش بدم

یادِ روزهایی که با نون قندی که من دوست داشتم، میومدی خونمون؛

یاد باد تک تک لحظه هایی که با هم داشتیم؛ برام سخته بگم داشتیم…

یادش به خیر زمان هایی که با هم رفته بودیم سفر: اصفهان و شیراز… و تو با ما بودی

زنده باد جمله ی تاریخیت که به م.ع گفتی: زمان مرد سالاری گذشته؛ امروز ما می گیم منطق سالاری!

زمانی که آلزایمر گرفتی، نمی تونستم بپذیرم

نمی تونستم قبول کنم که تو مریض بشی!

چون تو برای من همیشه یه شخصیت خاص و دست نیافتنی بودی؛ با این که می دونستم قهرمان نیستی

هیچ وقت فرصت نشد بیش تر بشناسیم همو ولی الان بهت می گم

الان که تو آسمونِ دشتِ خیالمی؛

اکنون که آبیِ اقیانوسِ زندگیمی…

الان بهت می گم:

من همیشه بهت به چشمِ پدر بزرگم نگاه می کردم، از اونایی که مقدسند (با این که نبودی؛ هیچ کس مقدس نیست… حتا خودِ شخصِ شخیصِ خدا هم مقدس نیست و اینو خودش هم می دونه؛ تو هم از امروز سحر احتمالن پی بردی به این موضوع)

الان بهت می گم که تو خیلی خوش تیپ بودی، حتا وقتی که 90 سالت بود؛

من عاشقِ رنگ چشمِ عسلیت بودم… رنگی که ته مایش رو به دخترت هم دادی و من رو دل باختش کردی

زمانی که بیماریت طوری شد که دیگه نتونستی از تخت خوابت بلند شی، حاضر بودم بمیرم یا بمیری؛ ولی تو رو با اون پیشینه ای ازت سراغ داشتم، در اون حالت نبینم؛ آره! سخته ولی خوشحالم که مردی!

خوشحالم که دیگه رنج نمی کشی

خوشحالم که به آرامش رسیدی

ولی جای خالیت همیشه برام خالی می مونه؛ جای آدم ها که پر شدنی نیست…

اگر می بینی خستم، بِدون منتظرِ آغوش توام

هر وقت دیدی ساکتم، مطمئن باش بیش تر از هر لحظه ی دیگه بهت نیاز دارم

منم نیاز دارم گاهی تو بهم بگی دوستم داری؛ نه به عنوان پاسخِ دوستت دارم های من، برای آغاز بگو